Vrijwilligerswerk betaalt zich uit in een glimlach en dankbaarheid

Een interview met vrijwilliger Basam door Moira Schocher Carlier 
Opgeschreven door Fleur van IJperen

Ik ben Basam. Ik kom oorspronkelijk uit Palestina en ben geboren in Syrië. Ik heb altijd in Syrië gewoond. Ik ben een Ingenieur en had met mijn broer een bedrijf in Syrië waar we opdrachten uitvoerden voor grote panden zoals universiteiten, scholen en brandweer. Ik ben de oudste in het gezinthuis waren wij met vier jongens en drie meiden. Ik ben getrouwd en heb zes kinderen. Door de oorlog ben ik naar Nederland gekomen.  
 
Toen ik in Syrië woonde en de oorlog begon, ging ik al snel vrijwilligerswerk doen. Ik wilde wat doen voor de mensen in nood. Ik ging helpen in de wijken waar geen eten, kleren en medicijnen waren. Ik bezocht weeskinderen, vrouwen en ouderen. Dit was heel gevaarlijk werk. Als ik op straat liep vlogen de kogels om mijn oren. Ik bleef dit vrijwilligerswerk toch doorzetten, ook al was mijn moeder bang dat ik veel gevaar liep. Ik voelde dat het mijn plicht was om er te zijn voor mensen.  
 
Op een dagtoen ik op de groentemarkt liep werd ik in Syrië geraakt door een aanval door een kogeltank. Ik werd met een vrachtwagen naar de grens van Turkije vervoerd – samen met heel veel anderen die gewond waren geraaktIk was helemaal alleen. Mijn ouders wisten niet waar ik was, mijn gezin wist niet waar ik was, ik had zo veel pijn. Ik kwam in Turkije in een ziekenhuis terecht voor een grote operatie aan mijn been. Daarna werd ik teruggevoerd naar de grens met Syrië en daar ben ik in een verpleeghuis gekomen. Ik kwam weer in contact met mijn familie en mijn vrouw zei: “We moeten vluchten uit Syrië, we moeten niet meer achteruit kijken.” Mijn vrouw ging toen naar Zweden en ik moest nog bijkomen van de operatie. Toen ik mij weer iets beter voelde heb ik daar een ticket geboekt naar Nederland. Na een tijd kon ik gelukkig ook weer herenigd worden in Nederland met mijn gezin. 
 
In Nederland terechtgekomen wilde ik gelijk mijn vrijwillige inzet doorzetten. Eerst moest ik revalideren op de Hoogstraat en toen ik weer kon lopen ben ik bij Vluchtelingenwerk vrijwilligerswerk gaan doen voor twee dagen per weekDit was in 2016. Ik sprak door het revalideren al een aardig woordje Nederlands. Ook bij de Voedselbank ben ik mij actief gaan inzettenAl snel kwam ik ook bij stichting Al Amal terecht. In 2019 sprak ik voor het eerste met vrijwilligerscoördinator Moira. Ik begon in de wijk Overvecht bij het ‘Open Huis’ als tolk.  
 
Toen corona begon voelde het alsof het oorlog was. Alle straten waren leeg. Mensen waren bang. Ik wilde nog meer vrijwilligerswerk doen. Ik begon mensen te helpen met financiën, taal, boodschappenhulp en meer. Dit leidde ertoe dat ik nu individuele begeleider ben bij Al Amal. Ik ervaar binnen de organisatie steun om moeilijkere casussen aan te kunnen. Ik voel dat ik collega’s heb en ondersteuning heb om te groeien in deze vrijwilligersfunctie. We zijn altijd open tegen elkaar en dat maakt dat ik mij gewaardeerd voel. 
 
Vrijwilligerswerk betaalt zich uit in een glimlach en dankbaarheid. Dichtbij mensen zijn en kunnen helpen. Dat is zo veel waard! Je krijgt zo veel terug voor je inzet. Als je tijd hebt, kijk eens of je vrijwilligerswerk kunt doen in je stad. Juist in deze tijd. Laten we elkaar steunen, elkaar helpen. 

basam
Recent Posts